Ομφαλοκήλη

Ο ομφαλός είναι ένα εκ γενετής ευένδοτο σημείο του κοιλιακού τοιχώματος όπου και δημιουργούνται οι ομφαλοκήλες. Ο ομφαλός όπως τον γνωρίζουμε αποτελεί την ουλή που απομένει όταν αποκόπτεται ο ομφάλιος λώρος. Οι ομφαλοκήλες μπορεί να είναι συγγενείς, δηλαδή να υπάρχουν από τη γέννηση ή επίκτητες, δηλαδή να έχουν δημιουργηθεί στην πορεία του χρόνου. Σε μικρές ομφαλοκήλες το περιεχόμενο δεν είναι παρά λίπος που καλύπτει το περιτόναιο. Εάν όμως το στόμιο της κήλης μεγαλώσει αρκετά, μπορεί να διέλθει προς τα έξω το επίπλουν ή και μια έλικα εντέρου.

ομφαλοκήλη

Οι ομφαλοκήλες έχουν συνήθως πιο έντονα συμπτώματα από τις βουβωνοκήλες και μεγαλύτερο κίνδυνο περίσφιξης. Αυτό συμβαίνει διότι ενώ το στόμιο της κήλης είναι συνήθως μικρό, οι πιέσεις που δημιουργούνται στην περιοχή είναι μεγάλες και ωθούν συνεχώς τα σπλάχνα προς τα έξω. Για αυτούς τους λόγους η χειρουργική αποκατάσταση είναι επιβεβλημένη και πρέπει να γίνεται προγραμματισμένα.

Η αποκατάσταση μιας ομφαλοκήλης γίνεται ανάλογα με το μέγεθός με την κλασική τεχνική ή λαπαροσκοπικά. Μικρές ομφαλοκήλες επιδιορθώνονται με μια αντίστοιχα μικρή τομή η οποία χάνεται μέσα στη φυσιολογική ουλή του ομφαλού. Η αποκατάσταση γίνεται με τοποθέτηση ενός πλέγματος συνήθως κάτω από το κοιλιακό τοίχωμα ώστε να μην κινδυνεύει από λοιμώξεις.

Μεγαλύτερες ομφαλοκήλες αξίζει τον κόπο να επιδιορθώνονται λαπαροσκοπικά με την τοποθέτηση του πλέγματος κάτω από τα κοιλιακά τοιχώματα. Με αυτόν τον τρόπο η μετεγχειρητική πορεία είναι ηπιότερη και συνήθως ο ασθενής επιστρέφει γρήγορα στις δραστηριότητές του.

Σε κάθε περίπτωση, οι περισσότεροι ασθενείς παραμένουν στο νοσοκομείο λιγότερο από 24 ώρες και αναλαμβάνουν πλήρη δραστηριότητα σε λίγες ημέρες. Τα ποσοστά επιπλοκών από την επέμβαση είναι εξαιρετικά χαμηλά και κυμαίνονται για τις απλές ομφαλοκήλες στα επίπεδα του 1%. Αντίστοιχα, το ποσοστό υποτροπής της κήλης ακόμη και μετά από αρκετά χρόνια είναι χαμηλότερο του 5%.