Σε γενικές γραμμές, όποτε με έπαιρνε τηλέφωνο ο Παναγιώτης ανησυχούσα. Τα πράγματα που κατά καιρούς μου ζητούσε ήταν στην καλύτερη περίπτωση αμφιλεγόμενα αλλά ποτέ δεν μπορούσα να αντισταθώ στην περιέργεια. Όταν λοιπόν μου είπε ότι πρέπει να πάρω τα εργαλεία μου για να κόψω την ουρά μιας λέαινας του έκλεισα το τηλέφωνο. Την πρώτη φορά. Γιατί φυσικά ξαναπήρε. Η αλήθεια είναι ότι ούτε η λέαινα μπορούσε να φανταστεί ότι η ουρά της έξω από το κλουβί κινδύνευε. Όπως όταν είμασταν παιδιά που δεν αφήναμε χέρι ή πόδι έξω από το κρεββάτι γιατί σίγουρα κάτι πολύ κακό υπήρχε από κάτω. Στο κτήμα του Παναγιώτη υπήρχε ένα αγριεμένο ροτβάιλερ που άρπαξε την ουρά και δεν την άφησε. Για πολλές ώρες. Και η ουρά όταν το ζώο ελευθερώθηκε κρεμότανε μέχρι που σάπισε και έπεσε.
Τώρα, γιατί υπήρχε το κλουβί με τα αιλουροειδή στη Βάρη είναι μια τελείως διαφορετική ιστορία άξια νομίζω της μυθολογίας του Παναγιώτη.
Τα αιλουροειδή έχουν μακρυά και ισχυρή ουρά. Η ουρά είναι απαραίτητη για την καλή ισορροπία του ζώου. Το λιοντάρι όταν τρέχει, στρίβει, σκαρφαλώνει χρειάζεται την ουρά για να ρυθμίσει την κίνηση. Η ουρά όμως έχει και άλλες λειτουργίες. Προσέξτε τις γάτες, κυνηγούν, θυμώνουν, παρακαλούν, κρύβονται και κάθε φορά η ουρά κινείται με διαφορετικό τρόπο.
Ευτυχώς, στο κλουβί οι χρήσεις της ουράς είναι λίγες. Γιατί πραγματικά έπρεπε να την κόψω. Το ζώο ήταν ετοιμοθάνατο. Το δάγκωμα του σκύλου είναι μολυσμένο, και το κλουβί ρυπαρό. Η πληγή έγινε γρήγορα εστία σοβαρής μόλυνσης, η ουρά έπεσε και το ζώο αργοπέθαινε από βαριά σήψη. Δε χρειαζόταν ούτε αναισθησία. Μπορούσαμε να είμαστε γενναίοι μέσα στο κλουβί, η λέαινα δεν στεκότανε στα πόδια της.
Η ουρά με τρόμαξε, ήταν μεγαλύτερη από ότι περίμενα και όπως μου είπε από το τηλέφωνο ο κτηνίατρος θα έβρισκα μύς, μεγάλους σπονδύλους και δύο αγγεία στην 3η και 6η ώρα. Αυτό που δεν περίμενα ήταν το σκληρό δέρμα. Το νυστέρι μου ήταν λίγο θλιβερό μια και ήταν φτιαχμένο για ανθρώπινο δέρμα, και τα υπόλοιπα εργαλεία ακατάλληλα. Όταν τελείωσε ο ακρωτηριασμός είχα ιδρώσει πολύ, ήταν και καλοκαίρι. Το επόμενο πρόβλημα μετά το νυστέρι ήταν τα ράμματα. Οι βελόνες τους λύγιζαν στο δέρμα και έσπαγαν. Δεν είχα και πολλά ράμματα αλλά στο τέλος κάπως τα κατάφερα.
Σε δύο ημέρες το λιοντάρι σηκώθηκε και μπόρεσε σιγά σιγά να φάει. Έζησε, αν και δεν το περίμενα. Συνήλθε και συνέχισε να τριγυρνά στο κλουβί του. Δεν ξέρω αν ο Παναγιώτης έχει ακόμη λιοντάρια και τίγρεις. Δεν με ξαναφώναξε πάντως.

lion03 lion01 lion05 lion02